Na dertig jaar een eigen fysiotherapiepraktijk aan huis in Joure beëindigde Sandra Huisman-Brouwer eind 2025 haar werk. Kort daarna vertrok ze naar Sierra Leone om als vrijwilliger aan boord van Mercy Ships te werken. Drie maanden later, op 11 april 2026, is ze terug. Hoe kijkt ze terug op die periode?

Op 25 januari kwam ze in het donker aan in Sierra Leone. Alleen reizen naar een land dat ze vooral kende van verhalen over burgeroorlog en ebola, vond ze spannend. „Daar ben ik dan, in mijn eentje, dacht ik.” Op het vliegveld werd ze al snel herkend als vrijwilliger. „We kregen van tevoren een T-shirt van Mercy Ships. Dat hielp meteen: je herkent elkaar én zij herkennen jou.” Eenmaal aan boord volgde het ontvangst. Ze kreeg een hut toegewezen en maakte kennis met andere vrijwilligers. 

De eerste dagen stonden in het teken van kennismaken. Nieuwe vrijwilligers krijgen een rondleiding en worden voorgesteld tijdens een wekelijkse bijeenkomst met het hele schip. „Dan vragen ze wie er nieuw is, moet je opstaan en gaat iedereen klappen. Dat geeft meteen een gevoel van welkom zijn.” Aan boord is plaats voor zo’n 600 vrijwilligers; tijdens haar verblijf waren dat er ongeveer 500. Daarnaast zijn er 199 bedden voor patiënten. „Het is echt een enorme gemeenschap. Iedereen is daar met hetzelfde doel: helpen.”

Na de introductie begon het werk. Ondanks haar jarenlange ervaring begon Sandra Huisman-Brouwer opnieuw onderaan. „Je bent weer een soort stagiaire. Dat is ook logisch.” Ze werkte als fysiotherapeut met kinderen die geopereerd waren aan bijvoorbeeld ernstige standsafwijkingen van hun benen zoals o-benen. Ze begeleidde een kleine groep kinderen, van vóór de operatie tot ze weer uit het gips mogen. „Ik zag ze meerdere keren per dag. Je leert ze alles opnieuw: bewegen, staan, lopen.” Daarbij werden ook de moeders betrokken, die hun kind verzorgden tijdens het verblijf. 

Het werken met kinderen was nieuw voor haar. „Bij volwassenen kun je uitleggen waarom iets nodig is. Maar deze kinderen zijn jong, spreken geen Engels en zijn bang. Dat maakt het heel anders.”Toch vond ze juist dat intensieve contact bijzonder. „Je bouwt echt een band op, omdat je ze zo vaak ziet en zo lang begeleidt.”

Wat haar het meest raakte, was de sfeer aan boord. „Alles draait om verbinding.” Na jarenlang alleen gewerkt te hebben in haar eigen praktijk, voelde dit als een groot verschil. Die verbondenheid zat in kleine en grote momenten. Zo keek ze samen met andere vrijwilligers de film Blood Diamond, die zich afspeelt in Sierra Leone. „Daarna bleef iedereen stil zitten. Niemand had de behoefte om meteen weg te gaan.” Een verpleegkundige stelde voor om samen te bidden. „Ze gaf zo goed woorden aan wat we allemaal voelden, dat raakte me enorm. Dat gevoel van compassie en verbondenheid, dat was heel bijzonder.”

Ook op de afdeling zelf waren er veel van dat soort momenten. „Er werd continu gezongen en gedanst. Als een kind vooruitging of naar een andere afdeling mocht, werd daar echt een feestje van gemaakt.” Zelfs eenvoudige momenten konden bijzonder zijn. „Een oma die zo blij was dat haar kleinzoon geholpen werd, begon te zingen en te dansen. Dat vergeet je niet.”

Naast het werk was er ook ruimte voor ontspanning. Ze deed mee aan activiteiten zoals yoga en pilates en ging in het weekend soms van boord. „Het is geen toeristisch land, maar de stranden zijn prachtig.”

Na drie maanden kwam het afscheid. „Je stelt je daarop in. En op een gegeven moment denk je ook: nu wil ik weer naar huis.” Terug in Nederland is ze bezig haar praktijk definitief af te sluiten wat daarna komt ligt nog open. Samen met haar partner heeft ze wel ideeën. Zo overwegen ze om een tijd op hun woonschip te gaan wonen en rond te trekken. Stilzitten doet ze in ieder geval niet. „Ik ben het piano spelen weer aan het oppakken en sociale contacten aan het herstellen. Ik verveel me geen moment.”

Of ze nog eens terug zou gaan naar Mercy Ships? „Dat wisselt per dag,” geeft ze eerlijk toe. „De ene keer denk ik: het is goed zo. De andere keer denk ik: ik wil weer.” Voor mensen die twijfelen om ook vrijwilligerswerk te doen, heeft ze een duidelijk advies: Gewoon doen. „Ga er open in en laat je niet afschrikken. Het is echt een levens verrijkende ervaring.”