Nynke Kuipers eigenaresse van Juffrouw Nini

Nynke opent restaurant met Indonesische roots in Makkum

„Ik dacht eerst dat ik te jong was. Maar op een gegeven moment wist ik: als ik dit wil, moet ik het gewoon doen.” Sinds oktober is Nynke Kuipers (26) de eigenaresse van restaurant Juffrouw Nini in Makkum, een plek waar Indonesische gerechten en een bijzonder familieverhaal samenkomen.

Nynke groeide op in Makkum, studeerde bedrijfskunde in Groningen en werkte jarenlang in de horeca. Vooral het werken in een restaurant gaf haar energie. „Ik vond het het leukste wat er was.” Toch zag ze een eigen zaak altijd als iets voor later. „Ik wilde wel graag iets voor mezelf, maar ik dacht dat dat pas zou komen als ik ouder was.” 

Na haar studie besloot ze te reizen. Ze ging naar Indonesië, het land waar haar oma vandaan kwam en later naar Thailand en Australië. Toen ze terugkwam in Makkum en tijdelijk bij haar ouders woonde, was ze aan het oriënteren op wat haar volgende stap zou worden. Totdat ze een oproep zag dat er een nieuwe uitbater werd gezocht voor een pand in het dorp.

„In eerste instantie had ik de oproep weggescrold. Ik dacht: dit is niet voor mij, ik ben te jong.” Maar toen stuurden haar ouders het bericht door. „Zij zeiden meteen dat ik het wél kon.” Diezelfde dag nog stapte ze binnen. „Toen had ik al snel door: als ik dit echt wil, dan gaat het lukken.” Met hun steun besloot ze ervoor te gaan. In september begon het klussen. De basis van het restaurant stond er al, maar Nynke wilde het eigen maken. Ze schilderde, veranderde details en richtte het in op een manier die bij haar en het verhaal paste. Ook organiseerde ze proefavonden om de menukaart te testen, met een mix van vrienden, familie en dorpsbewoners. Het gaf haar de kans om te zien hoe mensen reageerden op de gerechten en op het concept dat ze voor ogen had.

De naam van het restaurant werd Juffrouw Nini, vernoemd naar haar oma Nini Martijns. Nynke heeft haar nooit gekend, maar haar geschiedenis speelt een grote rol in het restaurant. Nini werd in 1917 geboren op Java, groeide op in een kosthuis en maakte de Japanse bezetting en de vrijheidsstrijd mee. Ze ontmoette Nynkes opa Teade Kuipers in Bandoeng, waar hij als Nederlandse soldaat was tijdens de oorlog. In 1947 trouwden ze en verhuisden ze samen naar Makkum, waar Nini later bekend werd als naai‑juf: Juffrouw Nini.

Die geschiedenis is zichtbaar in het restaurant. Bij de deur staat haar oude naaimachine. Aan de muren hangen foto’s, doeken en schilderijtjes die ooit van haar waren. Zelfs het logo is gebaseerd op een foto van Nini toen ze ongeveer even oud was als Nynke nu. „Als je goed kijkt, zie je overal wel iets van haar terug.” Het levert bijzondere ontmoetingen op. Bezoekers herkennen haar oma, of delen verhalen die Nynke zelf nooit heeft gehoord. „Mensen komen hier en vertellen dat ze haar hebben gekend, of dat ze bij haar op naailes hebben gezeten. Zo hoor ik dingen die ik zelf nooit heb meegemaakt.” 

Op de kaart staan Indonesische gerechten, een bewuste keuze. Het sluit aan bij haar reizen, bij de roots van haar oma en bij het verhaal dat ze wil vertellen. „Ik wilde iets doen dat dicht bij mezelf ligt. En dit past bij mij.” Het restaurant is daarmee meer dan een plek om te eten: het is een combinatie van familiegeschiedenis, persoonlijke ontwikkeling en haar liefde voor horeca. 

„Ik ben er eigenlijk vol ingestapt. Ik heb me nooit echt druk gemaakt over of het zou lukken, of ik genoeg personeel zou vinden. Als je je best doet, komt het meestal wel goed.” Inmiddels heeft ze een team opgebouwd, met wisselingen zoals in elk horecabedrijf, maar het loopt. „Het ging eigenlijk allemaal vrij vanzelf.”

Nu staat haar eerste zomer als restauranteigenaar voor de deur. De focus ligt op een goede, stabiele periode draaien, maar het avontuur heeft haar blik op de toekomst veranderd. „Ik heb gezien dat dromen kunnen uitkomen en soms sneller dan je denkt.” Het maakt haar nieuwsgierig naar wat er nog meer mogelijk is. „Ik weet nog niet precies hoe de toekomst eruit gaat zien, maar ik voel wel dat dit pas de eerste stap was.”